Από την αφιερωμένη στον Verdi σελίδα διαβάζουμε:

History:
After the failure of Un giorno di regno the as yet young composer decided to change jobs and never compose again. This precocious throwing in of the towel was firmly contrasted by Merelli, who refused to let him stop writing, despite the fiasco. Shortly after, he gave Verdi a libretto by Temistocle Solera to read which Otto Nicolai, the future author of Le allegre comari di Windsor, had refused. The title of the opera was Nabucodonosor, and Verdi read it enthusiastically, but restated his refusal to compose, taking the manuscript back to the impresario at the theatre. But Merelli immediately stuffed the papers back into Verdi's pocket and pushed him out the door.

Five months went by, and finally Verdi sat down at the piano and started on the last scene, the aria of the death of Abigaille. By August the opera was finished, and March 9^th, 1842 it opened at the Scala Theatre in Milan, with the soprano Giuseppina Strepponi singing the role of Abigaille, the baritone Giorgio Ronconi in the title role, and the bass Prosper Dérivis as Zaccaria. It was a colossal success. Only eight performances were given then, but only because the season was at its end. The new season opened on August 13^th, 1842; some fifty-seven performances were given of the opera by the end of that year alone.

Numerous Italian and foreign theatres put on this opera in the years immediately following. At one of these, the San Giacomo Theatre of Corfu, in September, 1844, the work and the protagonist were given their definitive name, Nabucco.

(Full history : www.giuseppeverdi.it  -  Music :   Nabucco_2.mp3)

Βέβαια ο  "Nabucodonosor" δεν ήρθε τυχαία στην Κέρκυρα. Η Κέρκυρα όπως και όλα τα επτάνησα έβραζαν και το απελευθερωτικό κίνημα φούντωνε ταυτόχρονα με ένα ισχυρό κίνημα διαφωτισμού που αγκάλιαζε  ολόκληρο το νησί.

Η Αγγλική "Προστασία" πάσχιζε να υποτάξει τον λαό. Μόλις τέσερα χρόνια πρίν είχε λάβει σκληρά μέτρα και είχε επιβάλει λογοκρισία. Το διάταγμα της 13ης Μαίου 1840, έλεγε:

Άρθρον Ιόν. Απαγορεύεται η εις το Κράτος είσαξις, ή κυκλοφορία, ή η διάδοσις παντός πονήματος και άλλων υπομνημάτων εντύπων ή ου, περιέχοντως καθοδηγήσεις, εγκυκλίους, ποιμενικός παραινέσεις, επιστολάς, ή ενταλτήρια άνευ προηγουμένης αδείας της Εκλαμπροτάτης Βουλής. (Ιστορ. Αρχείο Παξών φάκελος 77).

Λίγο αργότερα,το 1850, θα είχαμε τη στάση της Κεφαλλονιάς μετά την οποία θα αναγκαστεί η Αγγιλκή "Προστασία" να χαλαρώσει. Tότε   δόθηκαν περισσότερα πολιτικά δικαιώματα. Ψηφίστηκε νέος εκλογικός νόμος (G. Ι. 54/1850) και ελευθερώνονται οι εξόριστοι και οι πολιτικοί φυγάδες (G. Ι. 68/1850).

Ομως το 1844 είναι η κορύφωση της σκληρής περιόδου. Είναι τότε που διάταγμα της Αγγλικής διοίκησης του νησιού απαγόρευε στη μπάντα του αγγλικού στρατού, που βρίσκονταν στην Κέρκυρα, να μετέχει σε θρησκευτικές εκδηλώσεις πλην αυτών του αγγλικανικού δόγματος. Η απόφαση αυτή σήκωσε θύελλα αντιδράσεων από τους κατοίκους της Κέρκυρας και στάθηκε η αφορμή ο Μάντζαρος με άλλους να προχωρήσουν στη δημιουργία της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κέρκυρας η οποία αποτελεί το πρώτο μουσικό εκπαιδευτικό ίδρυμα στον ευρύτερο ελληνικό χώρο.

Το "Nabucodonosor" κυκλοφορούσε ήδη στα χείλη των Κερκυρα'ίων αφού το τραγούδι δεν πέρναγε άπό τα γρανάζια της λογοκρισίας. Μεταφερόταν σαν μήνυμα διαμαρτυρίας από στόμα σε αυτί και από αυτί σε στόμα.

Στην πρεμιέρα ουρές ατέλειωτες είχαν σχηματιστεί γύρω από το θέατρο (το σημερινό Δημαρχείο) κι όταν το coro έφτασε στο "Oh mia patria sì bella e perduta!" (Ω! πατρίδα μου όμορφη και χαμένη) μια βουή σηκώθηκε από την πλατεία και τους δρόμους και σκέπασε την πόλη. Τραγουδούσε ο συγκεντρωμένος λαός. Στα θεωρεία. Στις γαλαρίες. Στους γύρω δρόμους και τα πεζοδρόμια.

Τραγουδούσε τον δικό του πόνο. Τον δικό του πόθο. Τον δικό του "Nabuco" έτσι όπως τον ονόμασαν σαν συνωμοτικό συνθηματικό. Ετσι όπως έμεινε τελικά στην παγκόσμια μουσική για να θυμίζει (σε αμνήμονες και επιλήσμονες).

Προφορική παράδοση στην οικογένεια μου μεταφέρει αυτήν την εικόνα από τον προ-προπάπου, μετέπειτα βουλευτή, Θεόδωρο Ρωμαίο.

Και κάτι ακόμη. Ο μαέστρος, οι μουσικοί και οι ηθοποιοί είχαν συγκινηθεί τόσο που χρειάστηκε να γίνει διάλειμμα για να συνέλθουν και να συνεχίσουν.

Και ο "Nabuco" θα συνέχιζε να συντροφεύει τον αγώνα, τους εξόριστους του Τσιρίγο (Κύθηρα), τις κρεμάλες. τις φυλακίσεις, για είκοσι ολάκερα χρόνια. 

Για την μουσική στην Κέρκυρα  δείτε και την πολύ καλή σελίδα http://www.kontokali.gr/archives/55