Εκεί που ακόμα ζουν οι Φαίακες του Ομήρου και σμιγ’ η Ανατολή μ’ ένα φιλί τη Δύση, κι ανθεί παντού με την ελιά το κυπαρίσσι, βαθύχρωμη στολή στο γαλανό του Απείρου, εκεί η ψυχή μου ωρέχτηκε να γλυκοζήσει στο μεγαλόπετρο όραμα της γης του Πύρρου, εκεί που χύνονται σαν ομορφιές ονείρου η μάννα της αυγής, της αρμονίας η βρύση. Κωστής Παλαμάς